Witold Lutosławski wielkim kompozytorem

Kiedy mówimy o muzyce polskiej doby współczesności z całą pewnością nie wolno nam zapomnieć o Witoldzie Lutosławskim. Kompozytor ten przyszedł na świat w roku 1913. Ukończył Konserwatorium Warszawskie, w którym to uczył się gdy na fortepianie oraz kompozycji. Pracował pod okiem Jerzego Lefelda oraz Witolda Maliszewskiego. Jego twórczość kompozytorska została doceniona w efekcie czego przyznano mu wiele nagród, orderów. Wiele uczelni zdecydowało się na uhonorowanie go doktoratem honoris causa. Cechą charakterystyczną jego kompozycji jest sięganie po coraz to nowe środki wyrazu. Początkowy okres jego pracy kompozytorskiej to przede wszystkim czerpanie z nurtu neoklasycystycznego i folkloru. To właśnie z tego okresu jego twórczości pochodzą takie dzieła jak Wariacje symfoniczne, Mała suita oraz Koncert na orkiestrę. Kolejny etap twórczości Lutosławskiego to wielka fascynacja aleatoryzmem. Z tego okresu pochodzą takie kompozycje jak Gry weneckie, Kwartet smyczkowy oraz Livre pour. Lutosławski jest twórcą aleatoryzmu kontrolowanego. Mówiąc o Lutosławskim nie można zapomnieć, że chętnie sięgał po polski folklor. Tym samym upodobnił się do Chopina oraz Szymanowskiego, w kompozycjach których folklor polski również zajmował niezwykle istotne miejsce. Melodie krakowskie to kompozycja, w której możemy usłyszeć brzmienia zaczerpnięte z piosenek krakowskich, kurpiowskich, podlaskich, śląskich a nawet mazurskich. Na uwagę zasługuje również jego utwór Muzyka żałobna, który poświęcony został kompozytorowi o nazwisku Bartok.

Comments are closed.