Rozwój muzyki współczesnej

Do rozwoju muzyki współczesnej przyczynił się bardzo mocno rosyjski kompozytor Igor Strawiński, który żył w latach 1882-1971. Igor Strawiński uważany jest za twórce stylu neoklasycznego w muzyce współczesnej. W przeciwieństwie do innych kompozytorów muzyki współczesnej, którzy tworzyli ją zgodnie z ideami stworzonymi przez twórców szkoły wiedeńskiej, czyli przez Arnolda Schonberga, Albana Berga oraz przez Antona Weberna, którzy uważali, że należy komponować muzykę opierając się na dodekafonii, Igor Strawiński uważał, że system tonalny, na którym dotychczas opierała się muzyka, jest system naturalnym dla człowieka. Zgadzał się jednak z twórcami muzyki awangardowej, że system ten jest już systemem przestarzałym, że w muzyce przyszła pora na coś zupełnie nowego. Abstrakcyjna muzyka dodekafoniczna tworzona w latach 20-tych XX wieku rozwijała się także po zakończeniu II wojny światowej. Do twórczości Antona Weberna nawiązywali także powojenni kompozytorzy. W tym okresie tworzyli między innymi: Karlheinz Stockhausen oraz Pierre Boulez. Ich kompozycje oparte były nie tylko na wysokości kolejnych dźwięków, ale także na stałym, ściśle określonym czasie trwania poszczególnych dźwięków, ich barwie i głośności. Muzyka ta zyskała miano serializmu. Muzyka ta pod koniec lat 40-tych, przez całe lata 50-te oraz na początku lat 60-tych XX wieku napotykała na wielki opór nie tylko ze strony słuchaczy, ale także ze strony innych kompozytorów. Jednym z przeciwników serializmu był Lannis Xenakis oraz Steve Reich.

Comments are closed.