O muzyce modernistycznej

O muzyce modernistycznej

W muzyce poważnej wyróżnia się kilka okresów. Jednym z nich jest modernizm. Modernizm w muzyce zaczął powstawać mniej więcej w roku 1880. Był to jeden z nielicznych okresów muzycznych, którego koniec może pamiętać jeszcze bardzo wiele osób. Kres okresu modernistycznego w muzyce poważnej przypada bowiem na rok 1975. Termin „muzyka modernistyczna” został po raz pierwszy użyty przez wielkiego kompozytora niemieckiego Ryszarda Wagnera. Ryszard Wagner słowami :muzyka modernistyczna” określił skomponowaną przez Giacomo Meyerbeera operę. Określenie to w ustach Ryszarda Wagnera nie było określeniem pozytywnym. Już w kilkanaście lat później termin „muzyka modernistyczna” stracił swój negatywny wydźwięk. Także utwory Ryszarda Wagnera zaczęto określać mianem „muzyka modernistyczna”. W pierwszym okresie swego istnienia muzyka modernistyczna nie spotykała się z pozytywnym przyjęciem słuchaczy. Do zdobycia popularności przez muzykę modernistyczną musiało minąć trochę czasu. Muzyka modernistyczna rozwijała się dość długo, doprowadzając do powstania kilku innych kierunków muzycznych. W ramach muzyki modernistycznej możemy więc dzisiaj mówić o muzyce impresjonistycznej, ekspresjonistycznej, muzyce futurystycznej czy tez o muzyce serializmu. Za ojca muzyki impresjonistycznej uważany jest francuski kompozytor Claude Debussy. W duchu tym tworzył także polski kompozytor Karol Szymanowski. Spośród polskich kompozytorów muzyki ekspresjonistycznej najwybitniejszym kompozytorem jest Witold Lutosławski.

Czytaj dalej

O muzyce klasycznej

W okresie pomiędzy barokiem a romantyzmem zaczęły tworzyć się podwaliny muzyki klasycznej. Muzyka klasyczna została poprzedzona stylem muzycznym o nazwie galant. Styl ten został zapoczątkowany około roku 1720. Muzyka reprezentowana przez ten styl była muzyką przyjemną w odbiorze, muzyką elegancką i prostą. Komponowana była z wykorzystaniem faktury homofonicznej. Wśród kompozytorów tworzących w stylu galant jest Jan Sebastian Bach, Giovanni Batista Pergolesi, Baldassare Galuppi. Ze stylu galant ukształtowała się poważna muzyka klasyczna. Od roku 1750 do roku 1820 możemy już mówić o klasycyzmie w muzyce. Muzyka tego okresu jest muzyką zrównoważoną i przejrzystą. Najbardziej popularna była w owym czasie muzyka homofoniczna. Okres ten jest okresem, w którym praktycznie całkowicie zanikła polifonia. W tym okresie zaczęły powstawać opery, symfonie, sonaty, ronda, koncerty, kwartety smyczkowe, pieśni kameralne i wariacje. Kompozycje te zdobyły uznanie już wówczas, dzisiaj są także najbardziej popularnymi gatunkami muzyki poważnej. Sonata, wariacja i rondo do dnia dzisiejszego uważane są za najbardziej klasyczne gatunki muzyczne. W okresie klasycyzmu rozwój przeżyła także muzyka instrumentalna. Najbardziej popularnymi instrumentami na które komponowano utwory instrumentalne był flet picccolo, organy, puzon oraz klarnet. Stolicą muzyki klasycznej w tym okresie stał się Wiedeń. Tworzyli w nim przede wszystkim wielcy klasycy wiedeńscy: Wolfgang Amadeusz Mozart, Ludwig van Beethoven oraz Joseph Haydn.

Czytaj dalej

O muzyce elektronicznej

Pod koniec lat 40-tych XX wieku po raz pierwszy pojawiły się utwory muzyki elektronicznej. Pierwsze utwory muzyki elektronicznej były utworami należącymi do tak zwanej muzyki konkretnej. Oznacza to, że muzyka ta była oparta na dźwiękach pochodzących z otoczenia, które nagrywano na taśmę magnetofonową. W późniejszym okresie pojawiła się muzyka syntetyczna. Była to muzyka, którą tworzono wykorzystując generatory tonów prostych. Muzyka ta zerwała ze stosowanymi dotychczas kanonami i formami muzyki. Wpłynęła na to przede wszystkim możliwość operowania przez muzyków tak zwanymi mikrotonami oraz możliwość przyjęcia wszelkich dźwięków, zarówno sztucznych, stworzonych za pomocą syntezatora, jak też i tych, które pochodziły z otaczającego muzyków świata. W muzyce elektronicznej bardzo ważną rolę odgrywa podział dźwięków. Na koncertach muzyki elektronicznej wykorzystuje się niezwykle dużą ilość głośników, które rozmieszczone są w bardzo różnych miejscach sali koncertowej. Dzięki temu możliwe jest osiągnięcie warunków akustycznych bardzo zbliżonych do naturalnych warunków. Wraz z rozwojem informatyki i technologii przed twórcami muzyki syntetycznej stanęły bardzo szerokie możliwości. Już pod koniec lat 70-tych XX wieku do komponowania muzyki syntetycznej zaczęto wykorzystywać analizę spektralną dźwięku. Głównym przedstawicielem tego typu muzyki jest Gerard Grisey. Obecnie coraz częściej w muzyce korzysta się także ze złożonych systemów elektronicznych, które pozwalają dokonywać przestrzennej projekcji dźwięku.

Czytaj dalej

Współczesna muzyka poważna

W drugiej połowie XX wieku zaczęła rodzić się współczesna muzyka poważna. Mianem współczesnej muzyki poważnej określa się dzisiaj muzykę awangardowa lub muzykę modernistyczną. Muzyka ta wyrosła na gruncie wcześniejszych doświadczeń muzycznych. Współczesna muzyka poważna oparta jest na muzyce neoklasycystycznej, na muzyce ekspresjonistycznej, ale także na muzyce dodekafonicznej. Nie oznacza to jednak, że twórcy współczesnej muzyki poważnej nie wzbogacają jej nowymi pomysłami, na które pozwala im rozwój różnorodnych technologii. Prekursorem współczesnej muzyki poważnej jest Arnold Schonberg., który już na przełomie wieku XIX i XX zerwał z obowiązującą do tego czasu strukturą tonalną. Arnold Schonberg był pierwszym w dziejach twórcą muzyki atonalnej, muzyki dodekafonicznej oraz twórcą serializmu. Zapoczątkowaną pracę Arnolda Schonberga kontynuowali jego uczniowie: Alban Berg i Anton Webern. W latach 50-tych XX wieku ich dzieło było kontynuowane przez takich między innymi kompozytorów jak: Charles Ives, Alois Haby. Kolejne lata przyniosły dalszy rozwój współczesnej muzyki poważnej. Zaczęła powstawać między innymi muzyka eksperymentalna. W naszym kraju za najwybitniejszego przedstawiciela muzyki eksperymentalnej uważany jest Bogusław Schaeffer. W kolejnych latach we współczesnej muzyce poważnej można zauważyć powrót do klasycznego sposobu komponowania. W ten sposób narodził się nurt neoklasycystyczny we współczesnej muzyce poważnej. Kolejnym nurtem współczesnej muzyki poważnej jest minimalizm.

Czytaj dalej

Muzyka polska w odrodzeniu

Mówiąc o polskiej muzyce z całą pewnością nie możemy zapomnieć o omówieniu muzyki w okresie odrodzenie. Jest to bowiem znaczący okres w rozwoju polskiej muzyki. To właśnie w tym czasie Uniwersytet Jagielloński stał się miejscem, które przyciągało młodych ludzi z różnych zakątków Europy. Przybywali oni tutaj po nauki muzyczne, które wówczas stały tu na najwyższym poziomie. Zygmunt Stary zdecydował o powołania kapeli rorantystów, których zadaniem było uprawianie muzyki religijnej. Kaplica Zygmuntowska na Wawelu była miejscem, w którym codziennie rano zespół miał za zadanie wykonać msze roratnie. Król zdecydował, że członkami zespołu mogą być jedynie Polacy. W związku z tym obcokrajowcy nie mieli wstępu do zespołu. Zespół wykonywał kompozycje między innymi Lasso i Palestriny, ale w repertuarze nie brakowało również dzieł polskich twórców. Mówiąc o polskiej muzyce tego okresu z całą pewnością nie można zapomnieć o Tabulaturze organowej, którą stworzył Jan z Lublina. Uważa się to za największe osiągnięcie polskiej muzyki tego okresu. Za najwybitniejszego kompozytora polskiego tego okresu uważa się Mikołaja z Krakowa. Jego kompozycje również znajdziemy w Tabulaturze Jana z Lublina, ale zostały umieszczone także w Tabulaturze z klasztoru Świętego Ducha w Krakowie. Mikołaj z Krakowa był autorem ponad czterdziestu różnych utworów muzycznych. Komponował msze, monety, pieśni (zarówno łacińskie, jak i polskie), tańce, organowe preambuły. Najwybitniejsi muzycy zatrudniali byli na Wawelu za czasów Zygmunta Starego oraz Zygmunta Augusta.

Czytaj dalej

Styl koncertujący w muzyce baroku

Kiedy rozmawiamy o muzyce z całą pewnością nie powinniśmy zapomnieć o muzyce okresu baroku. Stworzyła ona bowiem wiele wybitnych dzieł, które słuchane są przez miłośników muzyki do dzisiaj. Mówiąc o muzyce barokowej z całą pewnością powinniśmy chociaż w kilku słowach wspomnieć o tak zwanym stylu koncertującym. Styl taki w bardzo istotny sposób wpłynął na rozwój muzyki instrumentalnej. Utwory, które określane były mianem concerti pojawiły się już na przełomie XVI oraz XVII wieku. W okresie baroku można wskazać wielu znanych twórców, którzy uznaje się za przedstawicieli właśnie stylu koncertującego. Zalicza się do nich przede wszystkim Bacha oraz Handla, którzy uważani są za najwybitniejszych przedstawicieli tego nurtu w muzyce barokowej. Nie można jednak zapomnieć o postaci Arcangelo Corelli, który również zalicza się do tego szacownego grona a bardzo często jest pomijany. To właśnie on określany był często jako mistrz wszystkich mistrzów. Darzono go również niebywałą czcią. Za jego najważniejsze dzieło uważa się cykl składający się z dwunastu concerti grossi. W cyklu tym współzawodniczą ze sobą zestawy instrumentów. Są to instrumenty solowe a także drugie skrzypce, wiolonczela, klawesyn oraz orkiestra, która określana jest jako concerto. Corelli tworząc swoją muzykę połączył dwie tradycje: włoską oraz francuską. Tradycja włoska to przede wszystkim muzyka, którą wykonuje się w kościele, tradycja francuska zaś to muzyka o wiele bardziej taneczna i radosna. W ten sposób stworzył muzykę unikatową i niepowtarzalną.

Czytaj dalej
Strona 2 z 3123